6

Postanowiłam w końcu (5 rano) wstać po prawie bezsennej nocy. Uwielbiam to miłe oczekiwanie. Dzisiaj pierwszy dzień pracy, ale najpierw do szkoły.

Na razie zeszłam do kuchni i zjadłam gruszkę (tak nawiasem [w nawiasie;] to mam fioła na punkcie tych owoców, mogę je jeść zawsze i wszędzie). Dzbanek na wodę był pusty, więc postawiłam czajnik na gaz. Zachrobotał klucz; przyszedł tata.

- Oo. Gotujesz wodę Asiu? Zrób mi kawki – myślał, że to moja mama. – O! Aneta? Czemu tak wcześnie wstałaś? Coś cię boli?

- Nie. Po prostu nie mogę spać. Dwie łyżeczki?

- Tak. Co robisz po szkole?

- A o co chodzi?

- Załatwiłabyś mi papierki na poczcie?

- Mogę po drodze do pracy.

- Ty pracujesz?

- Od dzisiaj – powiedziałam stawiając przed nim parującą filiżankę kawy.